maandag 25 juli 2016

Als het noodlot toeslaat...

Noodsignalen waren nog net niet nodig, want hulp kwam al snel om de hoek. Een beetje hulpeloos stond ze daar, de buurvrouw. Hoogzwanger en zonder sleutel, voor de voordeur. Ze wilde net haar whatsapp inschakelen, toen ik met mijn bolide om de hoek heen kwam scheuren. Kleine Naut stond, nietsvermoedend, in de buurt van moeders rokken lekker aan te keutelen. Het tafeltje buiten lag al vol met boodschappen uit de fietstas. Een aandoenlijk tafereel!

Maar wat nu? Geen sleutel, een dichte deur, en het begon ook al licht te spetteren. ‘Jij hebt toch een ladder?’, vroeg ze me, en ze realiseerde zich opgelucht dat ze er niet meer alléén voor stond…Maar helaas, die vlieger ging niet op. Want buurman heeft veel spullen, maar nou net geen ladder! En dat was nu precies het enige dat we nodig hadden, want boven hing het bed lekker te luchten in het open raam. En er vanuit gaande dat niet de buurvrouw met haar twee buiken de ladder op zou gaan, maar ik, zag ik het als een dankbare taak om als redder in nood de ochtend te kunnen afsluiten. Maar dan moet je wél een ladder hebben!

‘Daar stáát er één!’, riep ze opeens. Maar terwijl we er naar toe liepen lag het gevaarte al op de nek van een schilder, die er mee vandoor leek te gaan. Alsof hij onraad rook… Maar toen ik een beroep op hem deed begreep hij onmiddellijk de ernst van de situatie, en keek met een scheef hoofd richting de dikke buik van buuf.

De schilder twijfelde geen moment, en een minuut later stond de ladder rechtop onder het slaapkamerraam, en gedreven door mijn apeninstinct klauterde ik vlot naar boven. ‘Mag ik het dekbed even op de grond gooien?’ riep ik naar beneden, om te voorkomen dat ik zou uitglijden en met beddengoed en al weer naar beneden zou zeilen. Gelukkig stond het bed al op klossen, voor de komende bevalling, dus kon ik via het hoge bed gemakkelijk de vloer weer bereiken. We bedankten de schilder voor zijn attente daad, en kon buuf gelukkig door de voordeur haar eigen huis weer in.

Zómaar kan het noodlot toeslaan op een gewone maandagochtend in Kampen. En ook zómaar brengt het lot op dat moment de juiste mensen bij elkaar. Het lijkt allemaal toeval, maar soms mogen we ons realiseren dat het leven meestal geen regie nodig heeft, en hebben we alles wat we nodig hebben op je de juiste tijd, op de juiste plaats en op het juiste moment…

Geen opmerkingen: