zondag 22 mei 2016

Extremisme op basisscholen, een weloverwogen keuze of stoerdoenerij?

Basisschoolleraren schrikken steeds vaker van onverwachte felle opmerkingen uit de mond van kinderen tot twaalf jaar. Het rapport van onderzoeksbureau Deversion liegt er niet om. Maar is er wel spráke van extremisme, of is het gewoon stoer doen van een groep kinderen uit onwetendheid en onverschilligheid?

Het gesprek op de scholen is zéker hard nodig, maar ik denk niet dat kinderen vanaf acht jaar al weloverwogen keuzes maken om zich aan te willen sluiten bij een rechts-extremistische groepering. Ik denk dat juist de onverschilligheid en onwetendheid van deze kinderen veel gevaarlijker is. Ze hebben geen flauw benul waar ze het over hebben en praten na wat ze van thuis, of via social media oppikken.

Deze groep vergt een totaal andere aanpak dan de jongeren die geradicaliseerd zijn, en naar Syrië afreizen. We moeten ons dus meer zorgen maken om hun onverschilligheid, dan om de ínhoud van de uitlatingen.

Want dit zijn dezelfde kinderen die hard lachen om dierenleed, die de pijn van een ander als vermaak zien, of uit baldadigheid de stilte verstoren tijdens herdenkingen omdat ze hebben geen flauw benul hebben van het leed en het verdriet wat er achter schuil gaat…

vrijdag 20 mei 2016

Sylvana Simons: onderbuikpolitiek?

Noem Zwarte Piet in één adem met het discriminatievraagstuk dan kun je er vergif op innemen dat dit onmiddellijk weerstand veroorzaakt bij het gros van de Nederlandse bevolking.

De tv-presentator Sylvana Simons wil in de politiek, maar als je al afzet tegen onze grootste zwarte nationale trots en je brengt dit in onmiddellijk verband met racisme dan hoeft Simons zich echt geen zorgen te maken over haar politiek loopbaan, want die komt niet eens van de grond. Simons vertoont typisch BN-gedrag, ze willen allemaal ‘wat’ doen voor de samenleving.

Bovendien stoort men zich in de Den Haag aan hetzelfde provocerend gedrag dat ze ook uitstraalt in haar programma’s. Misschien is het handiger voor haar om in de leer te gaan bij Geert Wilders, die in ieder geval een boodschap heeft, en weet wat er speelt onder de Nederlandse bevolking.

Als je slechts de politiek in wilt om ongelijkheid om te buigen naar gelijkheid, en je wordt daarbij ook nog eens gedreven vanuit je onderbuik, dan heeft dit geen enkele voedingsbodem.
Ongelijkheid is een zegen voor de mensheid! Accepteer dat, en gedraag je niet als ‘miss Europe’ die gaat voor de wereldvrede.

zaterdag 14 mei 2016

Ebru Umar

Ebru Umar maakt er geen geheim van dat zij als Nederlands columniste, met Turkse achtergrond, dankbaar gebruik maakt van haar recht van vrije meningsuiting. Ze beledigt regelmatig de Turkse president Erdogan in haar tweets en de gevolgen kennen we.

Eenmaal terug in Nederland is ze de afgelopen week een veelgevraagde gast in de talkshows, waarbij ze met een ongemakkelijke vorm van arrogantie haar daden probeert te rechtvaardigen, en zich daarbij verschuilt achter het recht van vrije meningsuiting. Het lijkt wel of ze het gewoon lekker vindt, maar er komt blijkbaar niemand op het idee om haar te vragen wat ze wil beréiken met die beledigde tweets richting Erdogan! En dit geldt overigens natuurlijk niet alleen voor háár, maar voor álle columnisten die zich hieraan schuldig maken.

Of het recht op vrije meningsuiting nu wél of níet in de wet is geregeld, het heeft altijd consequenties als je alles maar zegt en schrijft wat je wilt, zeker als je daarbij een ander beledigt en je niet afvraagt welke doel je uitspraken dienen. Wat opvalt is dat Ebru Umar consequent de aandacht vestigt op Turkse Nederlanders die Erdogan achterna lopen, en daarmee haar éigen verantwoordelijkheid verdoezelt.

Het recht van vrije meningsuiting is beslist geen vrijbrief om zonder na te denken alles uit te spreken of te publiceren. Je hebt daarbij wel degelijk een eigen verantwoordelijkheid, en zéker als het gaat om beledigende teksten of uitspraken gericht op andersdenkenden.

zondag 8 mei 2016

Stijn Kosterman

Men spreekt er schande van, maar hij wordt door niemand aangeklaagd. De rappende homohater Stijn Kosterman , (Steen), wierp een smet op het Utrechts bevrijdingsfestival. Joden en homo’s worden regelmatig gediscrimineerd en beledigd met zijn grove nazieteksten.

Arjan Duijn van het bevrijdingscomité spreekt schande van zijn optreden tijdens het festival, maar ook de Tweede Kamer wil opheldering. Geert Wilders wordt, opmerkelijk genoeg. onmiddellijk aangeklaagd na zijn ‘minder-Marokkanen uitspraak’ maar deze man wordt blijkbaar nog steeds niet vervolgd.

We zouden het ons in Nederland en Europa een stuk gemakkelijk maken als we het verbod op discriminatie uit de grondwet schrappen. Het heeft namelijk geen enkele zin, en het werkt alleen maar polariserend. Maar wat moeten we dan met Steen? Gewoon negeren, en de organisatoren van een bevrijdingsfestival zouden van tevoren zich eerst eens moeten oriënteren op wie ze binnenhalen, en dan deze oproerkraaiers, zoals Steen, gewoon buiten de deur houden. Dat heeft veel meer effect!

Want, hoe meer we willen regelen in de wet op dit gebied, des te groter de kans dat opruiende karakters zoals Steen de kans krijgen om zich te profileren, en we het onderwerp 'discriminatie' blijven voeden in de media en op internet.

Het is sowiesó volslagen achterlijk om de naleving van gelijkheid te beschermen via een wet, om de doodeenvoudige reden dat helemaal níemand gelijk is, en er ook geen gelijke situaties bestaan. Onderscheid zit in onze genen, daar zijn we mee geboren en dat zal er hoop ik altijd blijven, stel je voor zeg...

Elk mens is uniek, en het is veel beter om elkaar te leren accepteren in elkaars óngelijkheid! Dat is beter dan energie te steken in rappende fascisten.

woensdag 4 mei 2016

En toen was het weer even stil...

Herdenken en herinneren, vergeten en vergeven? Met respect, en wat ongemakkelijk, zet ik deze begrippen neer op een dag als vandaag, 4 mei 2016.

Ik ken de verschrikkingen van de oorlog natuurlijk niet als persoonlijke ervaring, maar ik weet nog goed dat we vroeger een boekje kregen op de lagere school. Een dun boekje met een met een zwart-wit tekening op de omslag: het beeld in Rotterdam van de man met in het midden een gat op de plek van zijn hart. Een paar minuten was het stil, zo heette het boekje. Natuurlijk kon ik me er toen, als jongetje van tien, elf, niets bij voorstellen maar ik voelde wel dat er iets verschrikkelijks moest zijn gebeurd, toen nog maar ruim twintig jaar geleden.

Later bezochten we het voormalig kamp Westerbork. Via de radiosterrenwacht wandel je naar de plek waar ruim zeventig jaar geleden tienduizenden mensen werden afgevoerd naar de concentratiekampen. Kleine monumentale herinneringen staan ruim opgesteld in de bosrijke omgeving. Ik voelde de angst, ik hoorde het lawaai van de treinen, en zag de mensenmassa’s in mijn gedachten voortschuifelen.

Achter ons fietste een echtpaar van middelbare leeftijd, en ik hoorde de man zeggen:

´Nou, hier is ook niets te zien, ik had me er veel meer van voorgesteld…’

Ik mag niet generaliseren maar dit zijn misschien dezelfde types die selfies maken op de Dam in Amsterdam, tijdens de herdenkingsceremonie. Ik moest glimlachen, en ik dacht: je moest eens weten wat ik allemaal waarneem, hier op dit moment, op deze stille plek waar de geschiedenis haar diepe sporen heeft nagelaten…